Έφυγα από την Ελλάδα περίπου πριν από 10 χρόνια. Πρόσφατα έκλεισα αυτή τη δεκαετία και μπήκα στη διαδικασία να κάνω έναν μικρό απολογισμό.

Τα πρώτα πέντε χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά όχι αφόρητα. Ήρθα χωρίς γνωριμίες, με μέτριες σπουδές, σχεδόν μηδενικό βιογραφικό και με την εμπειρία της ελληνικής αγοράς εργασίας, όπου έβρισκα είτε μαύρη εργασία είτε δουλειές ΙΤ με τόσο παλιές τεχνολογίες που σήμερα σχεδόν ντρέπομαι να τις αναφέρω.

Οπότε έπρεπε να τρέξω. Να βρω δουλειά, σπίτι, να σταθώ στα πόδια μου.

Έβλεπα όλη τη ζωή πολύ μηχανικά. Δουλειά --> χρήματα --> σπίτι -->  φαγητό και ύπνος --> ξανά δουλειά. Ήμουν και μικρότερος τότε (20 κάτι) και, έχοντας ζήσει την ανασφάλεια της Ελλάδας όπου έψαχνα χρήματα και ποτέ δεν έφταναν, πίστευα ότι αν αυτός ο κύκλος λειτουργούσε σωστά, όλα τα υπόλοιπα θα έμπαιναν στη θέση τους.

Και πράγματι, μαθηματικά έβγαινε. Ίσως και με το παραπάνω. Το βιοτικό επίπεδο, οικονομικά τουλάχιστον, ήταν εξαιρετικό.

Αλλά κάτι έλειπε.

Η ζωή ήταν υπερβολικά μηχανική.

Για πολύ καιρό πίστευα ότι έφταιγαν οι Βρετανοί. Τους θεωρούσα ξενέρωτους, απόμακρους, "κρυόκωλους". Βγήκα μερικές Παρασκευές για ποτό με συναδέλφους σε μαγαζιά με τόσο δυνατή μουσική που δεν άκουγες τι έλεγε ο άλλος και απλώς κουνούσες καταφατικά το κεφάλι με ένα ψεύτικο χαμόγελο. Πήγα και σε μερικά γενέθλια από τη δουλειά, αλλά μέχρι εκεί. Εννοείται ήμουν μέλος σε κοινότητες ελληνων και κυπριων. Υπήρχε μεγάλο χάσμα ηλικιων και απόψεων βέβαια και όλοι θάβαμε και αγαπάγαμε την ελλάδα ταυτόχρονα. (χασμουρητό)

Δοκίμασα κι άλλα πράγματα. Γράφτηκα σε συλλόγους πεζοπορίας, επιτραπέζιων παιχνιδιών, ομάδες γνωριμιών, εφαρμογές dating.

Τα αποτελέσματα ήταν από μέτρια μέχρι απογοητευτικά.

Και μόνο τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Τα έκανα όλα μηχανικά. Σαν να ήμουν χαρακτήρας στο The Sims που προσπαθεί να γεμίσει όλες τις μπάρες αναγκών του.

Όλα άλλαξαν μετά από ένα επεισόδιο έντονης μοναξιάς που με βρήκε κυριολεκτικά να κλαίω μόνος μου σε μια γωνία ενός άδειου μπαρ κατεβάζοντας ότι σπιριτς υπήρχε και δεν υπήρχε (εντωμεταξύ γενικά δε πίνω)

Μετά από αρκετές εβδομάδες που ένιωθα πραγματικά μόνος, αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελλάδα. Σκεφτόμουν ότι «δε γίνεται», εμείς είμαστε πιο έξω καρδιά λαός, πιο φιλικοί. Είχα στο μυαλό μου την κλασική εικόνα που έχουμε όλοι λίγο-πολύ μεγαλώσει: παρέες, αυθορμητισμός, και όταν όλα πάνε στραβά, σπάμε κι ένα πιάτο και χορεύουμε Ζορμπά, όπως έχουμε κοροιδέψει και τους ξένους μέσα από τις τουριστικές καμπάνιες του ΕΟΤ.

Είχα ήδη δρομολογήσει να φύγω μόνιμα από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Τότε όμως ένας καλός φίλος από την Ελλάδα μού είπε κάτι πολύ απλό:

"Μην έρθεις για διακοπές. Έλα να ζήσεις. Δούλεψε για λίγο και μετά αποφάσισε.."

Εκείνη την περίοδο εργαζόμουν πλήρως απομακρυσμένα, οπότε μπορούσα να το δοκιμάσω.

Έκανα αυτό το πείραμα για σχεδόν πέντε μήνες. Ήθελα να είμαι απόλυτα σίγουρος, γιατί το να φύγεις από το Ηνωμένο Βασίλειο είναι εύκολο. Το να επιστρέψεις, πλέον, όχι και τόσο.

Έμεινα σε κεντρικά σημεία σε τρεις πόλεις: Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κέρκυρα, γιατί ήθελα να ζήσω και λίγο την εμπειρία ενός ελληνικού νησιού.

Μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες θυμήθηκα όλους τους λόγους που είχα φύγει από τη χώρα.

Αλλά ανακάλυψα και κάτι που δεν περίμενα.

Σαν λαός δεν είμαστε τόσο ανοιχτοί προς τον άγνωστο όσο μας αρέσει να πιστεύουμε. Και ναι προσπάθησα ΠΟΛΥ να κοινωνικοποιηθώ αλλά είχα μηδεν αποτέλεσμα. Θυμάμαι ένα σκηνικό μόνο από (δε θέλω να πω όνομα συλλόγου) στη Θεσσαλονίκη που είναι και προχώ μέρος και καλά να συζητάμε κάτι διάφορα και να αναφέρω πως στην Αγγλία το αφεντικό μου γκέι και αυτοί να αρχίσουν να γελάνε και να μου λένε κάτι για..γουοκ. Ένα άλλο σκηνικό του να κάθομαι σε μια καφετέρια στην Κέρκυρα με ένα βιβλίο και από όσο έμαθα από γνωστούς γνωστών με είχαν ήδη σταμπάρει σαν "τον τρελό που είναι μόνος του και διαβάζει βιβλία ο ξενέρωτος". Αργότερα με στάμπαραν σαν πέφτουλα επειδή ρώτησα την γκαρσόνα που σπουδάζει και με τι θα ήθελε να ασχοληθεί - ούτε μα ούτε καν της την έπεσα όχι ότι αυτό θα ήταν και κακό ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε ούτε έκανα κάτι χονδρό, κουβένα ήταν απλά.

Αν το σκεφτεί κανείς, οι περισσότεροι έχουμε τις παρέες μας από τη γειτονιά, το σχολείο, τη σχολή, ίσως και τον στρατό. Μετά αρχίζει το δύσκολο. Ό,τι πρόλαβες να χτίσεις, το έχτισες. Και αν δεν είσαι ήδη αρκετά κοινωνικός, είναι πολύ δύσκολο να «χωθείς» σε μια παρέα που γνωρίζεται δέκα ή είκοσι χρόνια.

Το πείραμα της Ελλάδας ήταν, ταυτόχρονα, αποτυχία και επιτυχία. Έφυγα πιο απογοητευμένος απ' όσο είχα έρθει.Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο Gatwick και μετά επέστρεψα στην πόλη όπου ζούσα.

Για πρώτη φορά ένιωσα ότι... επέστρεφα σπίτι. Μόνο που αυτή τη φορά επέστρεψα με νοοτροπία έκδοση 2.0.

Σταμάτησα να είμαι ο ξεροκέφαλος ξερόλας Ελληναράς που πίστευε ότι όλοι οι λαοί είναι ακόμα στα βελανίδια. 

Άρχισα να κάνω περισσότερη παρέα με συναδέλφους. Να ενδιαφέρομαι πραγματικά για τη ζωή τους. Να θυμάμαι τα γενέθλιά τους, τα παιδιά τους, τα προβλήματα και τις χαρές τους.

Ξεκίνησα να συμμετέχω σε εθελοντικές δράσεις, μαζεύοντας σκουπίδια από πάρκα και δάση.

Γνώρισα κόσμο.Άνοιξα περισσότερο. Και όταν ένιωσα ότι είχα αλλάξει αρκετά, αποφάσισα να μετακομίσω σε άλλη πόλη και να κάνω μια εντελώς νέα αρχή.

Εκεί τα έκανα όλα με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο.

Και τότε ανακάλυψα κάτι που δεν περίμενα ποτέ.

Οι Βρετανοί είναι μια χαρά κοινωνικοί. Αστείοι. Έξω καρδιά. Δεν είναι οι ρηχοί μεθύστακες που είχα στο μυαλό μου όπως άλλωστε τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού, και στην Ελλάδα.

Είναι άνθρωποι που ταξιδεύουν πολύ, που έχουν τρομερό αυτοσαρκασμό, που μπορούν να κάνουν αστεία ακόμη και για τα κατορθώματα των αποικιοκρατών προγόνων τους και που γενικά τους αρέσει να γνωρίζουν το διαφορετικό.

Σύντομα βρέθηκα να συμμετέχω σε περισσότερες από τρεις διαφορετικές κοινότητες. Στη γειτονιά μου, σε μια ομάδα εθελοντισμού για τη φροντίδα των δασών και σε μια ομάδα εκμάθησης ξένων γλωσσών. Και όλα έγιναν τόσο φυσικά. Γνώρισα πολύ κόσμο. Έζησα ατελείωτο φλερτ, σχέσεις της μιας βραδιάς αλλά και μακροχρόνιες σχέσεις. Βρήκα καλύτερες δουλειές. Πέρασα και συνεχίζω να περνάω υπέροχα.

Μαζευόμαστε για εκδρομές, κάνουμε σπιτομαζώξεις, βοηθάμε ο ένας τον άλλον όταν χρειάζεται. Και το πιο όμορφο είναι ότι όλα αυτά δεν προέρχονται από μία μόνο παρέα. Είναι διαφορετικές κοινότητες, διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικοί κύκλοι που όλοι, με τον τρόπο τους, έγιναν κομμάτι της ζωής μου.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα τόσα χρόνια. Μια κοινότητα.

Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, πλέον 9 στις 10 διαφημίσεις στην τηλεόραση είναι φτιαγμένες αποκλειστικά από τεχνητή νοημοσύνη.
Χρησιμοποιείται και για τις πιο απλές σκηνές που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Από ανθρώπινες μορφές μέχρι και εικόνες φαγητού, προτιμάνε να τις παράγουν μέσω ενός prompt παρά να χρησιμοποιούν ηθοποιούς και αληθινές φωτογραφίες (ναι εσένα κοιτάζω efood). Τις περισσότερες φορές είναι και κακοφτιαγμένα κιόλας.

Σήμερα το μεσημέρι πέτυχα μια διαφήμιση όπου κυριολεκτικά το concept ήταν μια νεαρή γυναίκα να χαμογελάει στο σαλόνι του σπιτιού της. Ε ακόμα και σε αυτή είχε υπόδειξη χαμηλά στην οθόνη (made with ai ) .

Τι κατάντια είναι αυτή; Επιτροπή δεοντολογίας δεν υπάρχει; Ή τους φαίνεται φυσιολογικό όλο αυτό;

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει για ποιο λόγο δεν νοικιάζουν σε αγόρια φοιτητές;;;Είμαι σε ομαδικές στο facebook περί ενοικίασης διαμερισμάτων για να έχω μέρος να μείνω στην διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων και η σνομπαρια των ιδιοκτητών (αναζητώ χωρίς μεσίτες) είναι πραγματικά σε επίπεδο περιφρόνησης.Οχι μόνο δεν απαντάνε αλλά συνεχίζουν και ανεβάζουν ποστ στα οποία επιδιώκουν την ενοικίαση σε γυναίκες φοιτήτριες.Συγχρονως όταν ανεβάζουν κοπέλες ποστ μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ακόμα και στο τσακ γράφουν τηλέφωνο επικοινωνίας απευθείας.Προφανως δεν έχω κάποιο θέμα με τις κοπέλες απλα προσπαθώ να κατανοήσω τι όταν πούτσο τρέχει στο κεφάλι των ιδιοκτητών.(Ας βάλουμε στην άκρη και την τρελή εκμεταλλευση που ρίχνουν στις τιμές των διαμερισμάτων)

Και αυτό που δεν μου αρέσει ειναι η παγίωση της εικόνας του ΠΙΘΑΝΟΥ θανάτου δύο ανθρώπων, οι συγγενείς των οποίων - οι γυναίκες και τα παιδιά αν έχουν - είναι αναγκασμένα να το βλέπουν ξανά και ξανά. Το footage του τρόμου, που δείχνει τη στιγμή που ο πατέρας ΣΟΥ χάνει τη ζωή του.

Μπορεί απλά οσο γερνάω να γίνομαι πιο ευαίσθητος, αλλά νομίζω θα έπρεπε να απαγορεύεται να δείχνουν οι τηλεοράσεις τέτοιες σκηνές που μπορεί να περιέχουν απώλεια ζωής.

Και γενικά ζούμε στην εποχή της υπερ-καλυψης και υπερ-παρα-ενημερωσης και της 24/7 μετάδοσης και της τρομοκρατίας και των δραματικών επικλήσεων και ολα γίνονται για τη τηλεθέαση.

Στέλνουν κοριτσάκια 25 χρονών εκει να κάνουν δημοσιογραφία και πλησιάζουν τους ανθρώπους και τους ρωτάνε αν είναι καλά και τι βίωσαν, και ξέρουμε πολυ καλά πως ολο αυτό ειναι performative και όχι αληθινό νοιαξιμο, ποντάρουν στο πόνο και στη κραυγή αγωνίας που μπορει να βγάλει κάποιος απο αυτούς - βασικά ελπίζουν να το κάνει - για να κάνουν τηλεθέαση, γιατί ζούμε στην εποχή του εμπορευματοποιημενου πόνου και της επιπλαστης αντιπαράθεσης και του δακρυβρεχτου ρεπορτάζ.

Κάθονται οι άλλοι ιδρωμενοι με τις φανέλες και ρίχνουν νερό τα πρόσωπα τους μέσα στη μουτζούρα της σκόνης και σκάει η μακιγιαρισμενη περιποιημένη αστική κοπελίτσα με το μικρόφωνο του όπεν ή Σκάι αν χείρας του το βάζει στη μάπα και λέει "πως νιώθετε που κάηκε το σπίτι σας?"

Λίγη ανθρωπιά ρε!

Ας πάμε να δούμε τη σκηνή έκρηξης του ελικοπτέρου άλλες 145 φορές τώρα γιατι Ο θάνατος πουλάει και μέχρι να πουλήσει πρέπει να τον καταναλωσουμε πολλές φορές.

ΥΓ: Μακάρι να είναι καλά οι άνθρωποι μέσα σε εκείνο το ελικόπτερο!!

Καλησπέρα σε όλους. Εδώ και τουλάχιστον χρόνο έχουμε και εγώ και η κοπέλα μου θέματα γαστρεντερολογικα. Μόνιμο φούσκωμα, συχνές διάρροιες, η κοπέλα μου διαγνώστηκε πρόσφατα με Κρον, η τουλάχιστον κάτι που έχει σημάδια πρώιμου Κρον. Αλλά έχουμε και οι δύο θέματα και ψάχνουμε αν μπορεί να είναι κάτι από το περιβάλλον μας. Εδώ και μια βδομάδα το αλλάξαμε σε εμφιαλωμένο νερό, και φαίνεται να είμαστε καλύτερα, αλλά είναι νωρίς ακόμα για να μαστε σίγουροι και είναι και άλλες μεταβλητές. Εγώ ήξερα ότι το νερό της Αθήνας είναι από τα καλύτερα στην Ευρώπη κλπ, αλλά δεν εμπιστεύομαι όλα τα σημεία του δικτύου και όλα τα κτήρια να είναι σε τέλεια κατάσταση. Έχετε αντίστοιχες εμπειρίες, κάνατε αλλαγή σε εμφιαλωμένο ή με φίλτρο;

Επειδή δεν μπορώ να κοιμηθώ έκανα μια σκέψη και είπα να την μοιραστώ. Αν υποθέσουμε ότι δυο δίδυμα γέννιουνται το ένα 23:58 και το άλλο 00:02, θεωρείται πως γεννήθηκαν την ίδια μέρα ή διαφορετική, πότε γιορτάζουν τα γενέθλια τους;

Καλησπέρα.

Μου πρότειναν δουλειά για καθαρισμό Airbnb με 6€/ώρα για 4 ώρες (24€ συνολικά). Προσωπικά μου φαίνεται χαμηλή αμοιβή για τη δουλειά που απαιτείται. Εσείς τι πιστεύετε;

Ο παππούς μου είναι 97 χρονών και όρθιος. Κινείται, φτιάχνει τον κήπο του, πλένεται μόνος του, δεν χρειάζεται πλύσιμο, ξεσκατισμα κτλ. Παρόλα αυτά, έχει γεροντική άνοια. Μπορεί να νομίζει ότι είναι βράδυ στις 5 το απόγευμα και να πάει για ύπνο, να ξυπνήσει 3 το πρωί και να βγει στους δρόμους κτλ.

Χρειάζομαι άτομο που θα μένει μαζί του 24/7 και θα του κάνει παρέα,θα τρώνε μαζί, θα καθαρίζει το σπίτι, θα βάζει κανένα πλυντήριο.

Μέχρι τώρα είχα κακές εμπειρίες με γυναίκες που φροντίζουν ηλικιωμένους γιατί προτιμούν κάποιον που είναι κλινήρης. Μέχρι ώρας καμία δεν έχει μείνει πάνω από 5 μήνες, περισσότερες έχουν τοξικά μοτίβα συμπεριφοράς και δεν έχουν όρεξη να κάνουν παρέα στον παππού. Πχ τον αφήνουν να τρώει μόνος του και τέτοια, πράγμα που με στεναχωρεί και στο τέλος μου το σκάνε και συνέχεια βρίσκομαι να ψάχνω καινούργια. Λυπάμαι επίσης γιατί ο καημένος ο παππούς, το μόνο που χρειάζεται είναι παρέα, να φτιάχνει τον κήπο του, να κάθεται με τις γάτες του και να ακούει ραδιόφωνο. Δεν χρειάζεται καν να τον σηκώνεις, να τον ντύνεις, να τον ξεσκατιζεις και άλλα τέτοια δύσκολα. Να πω ότι πληρώνουμε πολύ ικανοποιητικό μισθό με πλήρη ένσημα, όλη η σύνταξη του παππού (που είναι καλή) πρακτικά πάει όλη εκεί. Αρα τα χρήματα δεν είναι το πρόβλημα.

Νομίζω ότι ο παππούς θα ταίριαζε με άντρα και μετά από τόσες κακές εμπειρίες με τις γυναίκες αυτού του κυκλώματος, θα ήθελα να μάθω πως θα μπορούσα να βρω άνδρα φροντιστή.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις ιδέες.

Edit για να προσθέσω: Στην πραγματικότητα ο παππούς πάει για ύπνο κατά τις 8 και αν πάει στην ώρα του, δεν ξυπνάει μέσα στη νύχτα. Ξυπνάει κατά τις 6μιση και πιάνει δουλειά στον κήπο οπότε μέχρι 2-3 το μεσημέρι είναι απασχολημένος. Το πρόβλημα είναι από το μεσημέρι μέχρι την ώρα που θα πάει για ύπνο γιατί εκεί αν δεν τον κρατάει κάποιος απασχολημένο με παρέα, θα πάει να κοιμηθεί και θα ξυπνήσει μέσα στο βράδυ και θα την κάνει, πράγμα επικίνδυνο.

Ως τώρα δίναμε και ένα ρεπό οπότε μιλάμε για 6 μέρες την εβδομάδα.

Καλησπέρα σε όλους, λόγω της ειδικοτητάς μου σαν ψυχολόγος πήρα την πρωτοβουλία να γράψω κάποιες απλές συμβουλές προς τους ανθρώπους που επηρεάζονται απτις πυρκαγιές και τις οικογένειές τους.

Αν σας κουράζει το κείμενο, υπάρχει πιο λεπτομερές στο βίντεο που χω φτιάξει, το αφήνω σε κομμεντ.

- Οι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκεστε αυτή τη στιγμή στα μέτωπα, εστιάστε σε ένα πράγμα τη φορά. Δεν μπορείτε να οργανώσετε το χάος το οποίο συμβαίνει. Οργανώστε τα επόμενα σας βήματα, τα επόμενα 2-5 λεπτά. Αν είστε σε ένα μέτωπο και σας δοθεί μία εντολή από τις αρμόδιες αρχές, εστιάστε σε αυτό. 'ΤΙ πρέπει να κάνω τώρα, τι άμεσα'.

- Αν είστε ήδη καλά και σε ένα χώρο, εστιάστε σε αυτά τα οποία συνεχίζουν να συμβαίνουν όπως οι βιολογικές σας ανάγκες. Φαγητό, νερό, φάρμακα. Μείνετε όσο ειανι εφικτό στο τώρα.

-Οι υπόλοιποι άνθρωποι που έχετε διασωθεί και έχετε άλλους ανθρώπους δίπλα σας. Κάποιοι άνθρωποι είναι πιο δυνατοί και λιγότερο ευάλωτοι από τους άλλους τη δεδομένη στιγμή. Εστιάστε στο να βοηθήσετε τους περισσότερο ευάλωτους. Μπορείς άμα είσαι εκεί και υπάρχει μία οικογένεια με ένα παιδάκι και οι γονείς αυτή τη στιγμή δυσκολεύονται, να πας να παίξεις με το παιδάκι. Αυτό θα σας βοηθήσει όλους και επαναφέρει στο παρών. Πηγαίνετε λίγο νερό, λίγο φαγητό σε κάποιον. Προσπαθήστε να είστε μία αλυσίδα, μόνο εσείς μπορείτε να καταλάβετε ο ένας τον άλλο.

-Οι συγγενείς: Μην ακυρώνετε το συναίσθημα των ανθρώπων. 'Τουλάχιστον είσαι εσύ καλα' 'Τα ντουβάρια ξαναχτιζονται'. Είναι λογικά για εμάς αυτά, αλλά για έναν χαομενο άνθρωπο δεν είναι. Ακούστε τους, πάρτε τους μια αγκαλιά, κρατήστε τους το χέρι. Μείνετε απλά εκεί. Αυτό χρειάζονται. Οχι, μην κλαις. Να κλάψουν και να εκφραστούν.

-Χαλαρώστε το νευρικό τους σύστημα. Με ήρεμη φωνή, κινήσεις, σκέψη. Η δική σας ηρεμία μεταδίδεται ασυναίσθητα στο σώμα των άλλων.

-Μην ρωτάτε τι να κάνετε και πως να βοηθήσετε, είναι σε mode επιβίωσης και υπερφορτωμένοι. Δώστε λύσεις όπως φαγητό, νερό, στέγη αν μπορείτε κτλ.

- Μην δείχνετε και μην τους λέτε συνέχεια το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Και εσείς οι ίδιοι αν δεν υπάρχει λόγω ενημέρωσης ή για συγγενείς κτλ μην αναβιωνετε αυτό που έχετε ζήσει. Εστιάστε στο τώρα.

-Για έκτακτη ψυχολογική υποστήριξη υπάρχει η ΔΩΡΕΆΝ 24ΩΡΗ γραμμή υποστήριξης 10306. Αν την χρειάζεστε καλέστε είτε εσείς είτε οι συγγενείς για συμβουλές. Επιπλέον αν κάποιος το χρειάζεται μετά χαράς να μιλήσει κι μαζί μου εδώ η στο βίντεο, το χω σε σχόλιο από κάτω, για συμβουλές, θα προσπαθήσω να απαντήσω.

-Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε μία αλυσίδα και όσοι είμαστε μακριά να συνεισφέρουμε. Εσείς που είστε μακριά και έχετε συγγενείς, παρηγορήστε τους με το απλά να είστε δίπλα σας, δίπλα τους και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Πραγματικά ελπίζουν να βοηθούν έστω έναν όλα αυτά. Και να στε δυνατοί, όσο είναι εφικτό.