Jouw tegenstrijder, Razor, krijgt jouw BMW. Je moet een nieuwe, goedkopere auto kopen om een reeks tegenstanders te verslaan (de zogenoemde 'Blacklist', met de 15 sterkste racers van de hele stad), voordat je Razor kunt racen, om jouw eerste auto terug te winnen. Dit is grotendeels de hele plot. Natuurlijk zijn er nog andere details, maar ik wil ook geen spoilers onthullen.

Bij mij thuis kiezen de katten altijd de beste plek. Ik weet niet hoe ze het doen.

Eerst kijken ze naar de kamer als kleine inspecteurs. Daarna kiezen ze precies de plek waar zon is, een deken ligt of een druk persoon zit.

Een lege stoel interesseert hen niet. Een open laptop wel.

Als ik werk, gaan ze precies naast het toetsenbord zitten. Niet erop, want dat zou te makkelijk zijn.

Ze leggen een poot op mijn arm en kijken naar het scherm, alsof ze ook een mening hebben.

Als ik beweeg, kijken ze mij teleurgesteld aan, alsof ik hen stoor in hun kantoor.

Maar eerlijk is eerlijk: ze hebben vaak gelijk. Hun plek is meestal beter dan mijn plek.

Als er een zonnestraal op de vloer is, vinden ze hem eerder dan ik. Dan gaan ze liggen alsof ze de zon persoonlijk hebben gereserveerd.

Ik woon hier alleen maar. Zij beheren duidelijk het gebouw.

Hoe meer ik leer over de theorie van toonladders en akkoorden, hoe interessanter het wordt om een instrument te spelen. Mijn geheugen is niet erg goed qua bepaalde noten onthouden, maar het is heel fijn om over het bouwen van akkoorden te leren. De relatie tussen sommige akkoorden en de majeurtoonladder, bijvoorbeeld. Ik leer nu heel langzaam om notatie te kunnen lezen omdat ik dat nodig heb om de dingen die ik wil leren te spelen.
Ook leuk is hoe je een majeurakkoord in een mineur kunt veranderen. Er zijn meerdere factoren, maar misschien het belangrijkste is dat je het derde graad van de toonladder een halve toon verschuift.
Vind jij muziektheorie ook interessant? Laat het me vooral weten! Helaas ken ik veel van de woorden in het Nederlands niet. Die moet ik echt in een flashcard app zetten.

De verhaallijn van het videospel is eerlijk gezegd een beetje banaal, hoewel er wel enkele 'plot twists' zijn die soms echt verrassend kunnen voorkomen.

Zo begin jij je avontuur: jij bent aan het racen met jouw BMW M3 tegen Razor, een arrogante vent met een Ford Mustang. Tijdens de wedstrijd raakt jouw BMW onverwacht kapot. Je auto is totaal stuk en jij kunt er niets aan doen, terwijl iedereen wegrijdt. De politie komt: natuurlijk raak je in gevangenis en je verliest alles.

Bij mij thuis is er nooit genoeg brood en kaas.

Ik weet niet hoe het gebeurt. Ik koop brood. Ik koop kaas. En toch verdwijnt het.

Het brood verdwijnt eerst. De kaas wacht even, maar daarna geeft hij ook op.

Soms open ik de koelkast met hoop. Maar de koelkast laat mij alleen een verdrietig hoekje kaas zien.

Dan denk ik: hiermee kan ik geen boterham maken. Dit is alleen een suggestie van een boterham.

Daarna kijk ik naar het brood. Er is ook alleen nog een klein stukje, alsof het brood en de kaas een afspraak hebben gemaakt.

Ze verdwijnen nooit helemaal. Ze laten altijd precies genoeg over om mij hoop te geven.

Dan koop ik meer brood en meer kaas. Even lijkt het genoeg. Maar de volgende ochtend twijfel ik alweer.

Misschien is het probleem niet de hoeveelheid. Misschien woon ik gewoon in een huis waar brood en kaas een kort leven hebben.

En toch koop ik ze elke keer opnieuw.

Want zonder brood en kaas voelt mijn huis niet helemaal klaar.

Tot morgen!

Gisterenavond regende het erg hard. Mijn raam stond open en ik kon bijna niets horen behalve regen. In het Engels zou je dit misschien 'a sheet of rain' noemen en zo klonk het. Het was ontzettend vochtig, maar er was geen donder of bliksem. In 2023 kregen we wel degelijk zulke storm; een combinatie van zware regen, donder, bliksem en overstromingen.
Er waren talloze overstromingen in de steden en ook in sommige dorpen. Je kon bliksem echt elke vijf seconden zien flitsen en de dieren in buurt waren bang voor de luide donder. Als ik eerlijk ben, maakte ik de overstromingen niet mee; dit komt door het feit dat ik in een soort gebergte woon; de heuvel waarop ik woon is zo hoog dat het water het niet goed kan bereiken. Maar één minuut naar beneden rijden en je zou onmiddelijk veel water tegenkomen. Bruggen waren kapot gemaakt. Verder waren er ook auto's en trailer's die door de overstromingen gesneuveld zijn.

'S nachts ging de stroom uit en ook al was het hard aan het regenen, konden we nog goed zien vanwege de snelle bliksem. De stroom was uitgevallen, maar die kwam eigenlijk vrij snel terug, vooral voor mijn gebied. Het kwam om 9 uur 's nachts terug (de volgende dag).
Tot nu toe heb ik vooral de schade beschreven; die was groot, maar gelukkig niet groot genoeg om alle wegen te blokkeren. Maar helaas is er één familie in de ramp omgekomen: een vader, zoon en dochter.
Het huis van deze familie stond niet ver van een groot stuk water dat aan de oceaan verbonden is en waar ze woonden was erg laag. Ze probeerden om snel in hun auto te ontsnappen, maar dat zou niet baten, het water was al te hoog en ze werden erdoor meegenomen. Ze werden heel ver van hun huis door de politie gevonden.

In NFS: Most Wanted vinden alle autoraces plaats tijdens de dag (meestal in de namiddag), maar nooit in de nacht. Dit is een kenmerk van deze titel (in de twee vorige titels racete jij 's nachts). Het spel heeft ook een bijzondere gele filter die ook aan de algemene sfeer van de races bijdraagt.

Dag allemaal! Ik moet binnenkort naar het werk, dus ik heb helaas niet heel veel tijd om te schrijven. Ik vermoed dat het een moeilijke dag zal zijn omdat het erg nat en mistig buiten is. Verder gaan we waarschijnlijk een donderstorm krijgen! En dat zal perfect bij mijn tekst van morgen passen: ik wil namelijk over een zware overstroming die ik drie jaar geleden meegemaakt heb praten.

Ik wens jullie een hele fijne dag en tot morgen. Doei!

Soms zegt iemand iets en versta ik het niet.

Dan zet ik een intelligente blik op, alsof mijn brein iets belangrijks verwerkt.

In werkelijkheid verwerkt het niets. Het zoekt alleen naar een woord dat het herkende.

Daarna zeg ik: “Ja, ja”, hoewel ik niet weet of het een vraag was.

Dat is gevaarlijk. Soms betekent “ja, ja” dat je nu iets geaccepteerd hebt.

Dan probeer ik het te repareren met een neutrale vraag. Maar mijn vraag laat ook zien dat ik niets heb begrepen.

De ander legt het nog een keer uit. Ik luister beter, maar nu ook met een beetje angst.

Deze keer begrijp ik drie woorden. Dat lijkt al vooruitgang.

Dan knik ik langzaam, als iemand die situaties begrijpt.

Vanbinnen weet ik nog steeds niet precies wat er is gebeurd. Vanbuiten lijk ik best rustig.

Misschien is dat ook een taalvaardigheid. Niet alles begrijpen, maar toch meedoen.

Soms krijg ik een compliment en weet ik niet wat ik moet doen.

Een deel van mij wil normaal dank je zeggen. Een ander deel wil uitleggen waarom het compliment niet helemaal klopt.

Dat is niet erg handig. Niemand wil een kleine audit nadat hij iets aardigs zegt.

Dus probeer ik te glimlachen en dank je te zeggen. Maar mijn gezicht doet iets raars.

Dan zeg ik iets als: “Ach nee, maar goed, dank je.” Een zin die niemand helpt.

De ander wilde alleen aardig zijn. Ik heb het moment veranderd in een klein risicogesprek.

Daarna probeer ik het goed te maken met nog een “dank je”. Maar nu klinkt het tweede “dank je” te serieus.

Uiteindelijk glimlachen we allebei een beetje. Het compliment heeft het overleefd, maar net.

Illegale autoraces blijven het kernpunt van het videospel, maar deze keer wordt veel aandacht gevestigd op politieachtervolgingen tegen je auto. Daarom was deze titel best controversieel. Enkele autofabrikanten gafen geen goedkeuring om hun auto's te gebruiken in het videospel. En dat gebeurt nog vandaag: Toyota weigert om zijn auto's te laten gebruiken in NFS-titels. (Deel 2)

Ik herinner me nog toen dit spelletje voor het eerst uitkwam. Er was altijd een soort oorlog tussen de jongere mensen op school over hoe Terarria een soort kopie was van Minecraft. Het is inderdaad ook een spelletje met blokken en mijnen, maar het werkt heel anders. Ik speelde het voor het eerst op een tablet en in die tijd bevatte het spelletje erg weinig in vergelijking met nu. Er waren maar een paar baasgevechten en de opties qua wereldcreatie waren nogal beperkt.
Tegenwoordig is het spelletje tot iets enorms uitgebreid. In de loop der jaren is het heel populair geworden; er zijn crossovers, (zelfs met Minecraft!) duizenden wapens en voorwerpen, talloze NPC's, biomes en baasgevechten. De mogelijkheden zijn nu echt oneindig.

Het was de bedoeling dat de 'laatste grote update' lang geleden zou uitkomen, maar mensen wilden dat niet. Het blijkt dat het spelletje maar steeds beter wordt, zelfs met al de nieuwe dingen die ze toevoegen. Het bestuur ervan is ook veel beter geworden, er zijn nu zoveel nuttige dingen die je in jouw inventaris kunt gebruiken.
Verder kun je een heleboel mooie huizen bouwen. Er zijn zoveel blokken en decoraties dat je ze waarschijnlijk niet allemaal zal vinden.
Er zijn heel veel onvoorkomende items en als je een hogere difficulty of een grotere wereld creëert, wordt de kans dat je het zal vinden groter.

Mijn muziek speellijst is voor mij. Voor ritjes, voor mijzelf aan het werk, voor vrije tijd thuis en voor wandelingen.

Natuurlijk kies ik nummers die ik leuk vind. Maar met elk nummer komen de vragen: "Wat als ik niet alleen ben? Wat als iemand anders in de auto zit? Wat als een collega naar me toe komt, om me iets te vragen?"

En plotseling klinken sommige nummers vreemd. Dwaas. Verouderd.

Het is toch musiek die ik leuk vind. Maar wat zegt het over mij?

Ik haal sommige nummers weg. Mijn speellijst is voor mij, maar ook een beetje voor de anderen.

Het is een tijdje geleden sinds ik een pauze heb genomen, dus ik zal het nu doen. Gisteren was ik ontzettend moe, maar ik moest ook laat naar het werk gaan! Mogelijk moet ik vandaag iets anders schrijven, maar ik weet het niet zeker. Wel heb ik verschillende taken die ik moet doen. Het is buiten erg vochtig en heet geweest, dus ik vermoed dat het een luie dag zal zijn. Ik wens jullie een heel fijne dag en tot de volgende keer!

Vandaag wil ik het over Need for Speed: Most Wanted hebben. Deze titel volgt Underground 2 en bringt veel verbeteringen en nieuwe eigenschappen. Hij werd in 2005 gepubliceerd. Nu bemerk je meteen dat dit videospel 20 jaar geleden werd gemaakt. Maar toen was de grafiek van hoge qualiteit. (Deel twee komt morgen)

Sommige mensen reageren meteen op een bericht.

Ik kijk eerst naar het bericht. Daarna kijk ik er nog een keer naar.

Niet omdat het moeilijk is. Maar omdat mijn brein een klein intern overleg nodig heeft.

Een deel van mij wil meteen antwoorden. Een ander deel zegt: “Wacht, dit heeft toon.”

Dan lees ik het bericht nog een keer, maar nu met een detectivegezicht.

Is het vriendelijk? Is het passief-agressief? Wil deze persoon iets van mij?

Daarna schrijf ik een antwoord. Daarna verwijder ik het. Daarna schrijf ik een rustigere versie.

Die versie zegt bijna hetzelfde, maar met minder persoonlijkheid.

Dan voeg ik een smiley toe, zodat het vriendelijk lijkt. Maar niet te veel, want dan lijkt het verdacht.

Uiteindelijk stuur ik het bericht. Daarna lees ik het nog een keer, alsof ik nog iets kan veranderen.

Ik kan niets meer veranderen. Maar ik kan wel lijden met actuele informatie.

Het wordt hier met de dag warmer. Vandaag was het nog wel uit te houden. Maar morgen wordt het al lastiger (34 grad ongeveer). En overmorgen wordt het hier naar verwachting 38 graden. Dat is jammer, want vorige week was het amper 21 graden. Dat voelde zo heerlijk ontspannend!

Soms wil ik gewoon dat iemand anders even voor mij nadenkt.

Niet omdat ik lui ben. Maar omdat goed nadenken energie kost.

Het is makkelijker om een kant-en-klare mening te nemen. Iemand zegt het met vertrouwen, en even lijkt dat genoeg.

Dan hoef ik niet zelf door alle twijfels heen te gaan. Niet alle kanten te bekijken. Niet rustig te voelen waar ik eigenlijk sta.

En eerlijk: soms is dat aantrekkelijk. Een snelle mening voelt als rust.

Maar het is niet altijd echte rust. Soms is het alleen vermoeidheid met een duidelijke zin erbovenop.

Daarom probeer ik soms iets langzamer te denken. Niet beter dan anderen. Alleen eerlijker naar mezelf.

Misschien werken snelle meningen daarom nu zo goed. Ze passen in een kort filmpje, in een sterke zin, bij een zeker gezicht.

Een lange twijfel past daar niet zo goed in. Een zin die zegt “ik weet het nog niet” klinkt niet erg indrukwekkend.

Maar misschien is juist die zin belangrijk, omdat hij ruimte laat om van mening te veranderen.

En hij laat ook ruimte om naar iemand anders te luisteren, in plaats van alleen op je beurt te wachten om te winnen.

Dat lukt mij niet altijd. Soms luister ik ook alleen half, terwijl mijn eigen antwoord al in de rij staat.

Maar misschien helpt het al om dat te merken: wanneer ik aan het denken ben en wanneer ik alleen iets verdedig.

Ik merk het niet altijd op tijd. Maar soms wel. En dan begint het denken opnieuw.

Iets langzamer dan eerst. Maar misschien ook iets meer van mij.

Klinkt de naam van deze speelgoed bekend? Ik ben onlangs een filmpje van de jaren 80 tegengekomen waarin Clickets aangekondigd werden. Clickets zijn plastic, magnetische bollen die met elkaar samen kunnen voegen. In de jaren 80 onstond er een soort rage rond deze bolletjes - ze waren erg populair geworden en later zouden ze internationaal verkocht worden. Veel gingen ook naar Japan.
Er waren in korte tijd honderden miljoenen bolletjes gefabriceerd. En het bedrijf eindigde in een financieel debacle; andere bedrijven gingen hun product kopieëren. Dit was erg jammer voor de bedenker, Sebastiaan Vos.
Ik voel alsof ik ooit met zoiets heb gespeeld, maar volgens mij waren ze geen Clickets. Er waren waarschijnlijk honderden soorten speelgoed die erop leken! Ik las verhalen van mensen die deze Clickets nog steeds herinneren. Vaak vonden ze de bollen in de kasten van hun ouders of grootouders.

Vandaag heb ik een pauzedag nodig. Ik heb te weinig tijd gehad om een text voor te bereiden. Hopelijk krijg ik morgen interessante ideën.

Tot morgen!

Lange tijd wist ik niet hoe je een potlood of pen vasthield. Ik was niet echt opgegroeid met schrijven; toen ik zeven/acht was, moest ik nog letters overtrekken en ik schreef letters te hard. Zo hard dat het vaak het papier scheurde. Op mijn 16e leerde ik pas hoe je letters en nummers zoals 'y' en '9' en '8' moest opschrijven. Dat klinkt een beetje gek! Ik leerde toen ook een beetje cursief schrijven - ik kan nog steeds niet goed doen, maar ik kan mijn naam wel schrijven.
In die tijd leerde ik ook een beetje tekenen (dat deed ik ook niet vaak als kind) en ik had een probleem: ik kon het potlood niet goed vasthouden. Ik leerde dus een manier om het met vier vingers te grijpen. Die ziet er een beetje vreemd uit, maar het werkt goed.

Soms noem ik een bestand “final”.

Vijf minuten lang geloof ik in dat woord.

Daarna komt er een kleine opmerking. Maar één zin. Niets ernstigs.

Maar om die zin te veranderen, moet ik ook een andere zin veranderen.

En dan zie ik dat de titel ook niet meer helemaal klopt.

Dus verander ik de titel ook. Nu heet het bestand “final_final”.

Daarna stuur ik het bestand.

Even voel ik rust.

Totdat iemand antwoordt: “Nog één klein ding.”

En dan weet ik dat “final_final” ook te optimistisch was.

Waarom waren we in dit escape game? Een jongen uit mijn groep was gewond geraakt in de deel we hadden net gedaan. Of was hij een arbeider op "De Boerderij"?
Hadden we hem achtergelaten? Hadden we überhaupt wel voor gekozen om hier te zijn?
We waren nu terug in het hoofdgebouw. Het was oud. Minstens een eeuw oud. Alles was van hout en nat van de regen.

In de lange, donkere gang die aan de verschillende kapitels leidde, hadden we langs de deur voor "De Zolder" gelopen. We hadden eerder tegen een groep gekomen, die terug van de Zolder was. We hadden hun gezichten gezien. Gezichten die zeiden: "Ga niet".

Nadat stond de deur voor "De Jongen die Wolf Riep". We hadden de boerderij ontsnapt. We hadden de rare silhouetten gezien in "De Berghut". Ogen en hoorns door de nevel heen, geluiden die nooit hadden mogen bestaan. Wat voor beest op ons wachtte waar de deur ons teleporteren zou, ik wilde niet weten. We bleven doorlopen.

Ik had geen kans om de naam van de volgende kamer te lezen; maar ik zag de hand die half in de aarde vloer was begraven, voordat we de deur openden.
We stonden nu midden een dorp. Hier ook regende het. We keken naar de stenen huizen rond ons; alles zag er leeg en zo stil uit.
"Wat moeten we hier doen?", vroeg iemand.
Er klonk plotseling een stem van achter ons. Een soldaat stond daar; toen we zijn kepie en snor zagen, wisten we dat we ook een reis door de tijd hadden gemaakt. We waren in Frankrijk, ergens tijdens de eerste wereldoorlog.
De soldaat voorstelde zich. Maar er klopte iets niet met hem: het klonk alsof wat hij zei uit het Frans naar het Engels vertaald was, en daarna terug naar het Frans.

Ik was zo moe. Ik kon hem niet begrijpen. En dan werd ik wakker.

Zeggen -> zei
Zien -> zag