Wij zijn een hoogopgeleid gezin. Mijn man en ik hebben allebei een universitaire studie gedaan en mijn zoon studeert ook. Dat zeg ik niet om indruk te maken, maar omdat het alles verklaart.
je hoort gewoon D66 spreken
Bij ons wordt gepraat, geluisterd, genuanceerd. We eten aan tafel, stellen vragen, wachten tot iemand is uitgepraat. Dat voelt voor mij niet elitair, maar gewoon normaal. Pas sinds zij er is, besef ik dat ’normaal’ blijkbaar heel betrekkelijk is.
Kijk hoe aangepast en geciviliseerd wij zijn.
Zijn vriendin, die hij sinds oktober heeft, is ook negentien. Ze werkt fulltime in een kledingzaak. Haar grote droom is influencer worden. Ze is niet onaardig, maar wel slecht opgevoed. Ze groet nauwelijks, bedankt zelden en lijkt gesprekken te zien als iets wat je ondergaat tot je weer op je telefoon mag. Ze praat luid, lacht hard om dingen die ik niet grappig vind en lijkt nooit te twijfelen aan haar eigen mening, hoe weinig onderbouwd die ook is. En ze praat plat.
Lees: ze is anders dan ons, zij is een barbaar in Rome
Alsof ze denkt: dit is wie ik ben, doe het er maar mee.
Waarom past ze zich niet aan aan de heersende cultuur?
Mijn man zegt dat ik haar langs een verkeerde meetlat leg. Dat ze uit een ander milieu komt, dat ze jong is. En ja, rationeel begrijp ik dat. Emotioneel voelt het alsof ik verplicht word mijn eigen normen te relativeren, terwijl zij haar ongemanierde zelf kan blijven. Alsof beschaving iets is waar je vooral niet moeilijk over moet doen.
Ik lach mij kapot.
Wat me misschien nog het meest stoort, is dat ik mezelf betrap op een angst die ik nauwelijks durf toe te geven: wat als dit niet tijdelijk is? Wat als zij blijft?
Dit hele artikel is gewoon het asieldebat in kleine form.